tentoonstelling | ANTIKAMER – zoektocht naar een (t)huis in Amsterdam

Borneo Architectuur Centrum (BAC) presenteert de solotentoonstelling Antikamer – zoektocht naar een (t)huis in Amsterdam - van Max Schulze (1994). In meer dan twintig werken – van schilderijen en collages tot keramiek – onderzoekt Schulze de zoektocht naar een thuis in een stad die steeds ontoegankelijker lijkt te worden.

Toen Schulze in 2024 besloot dat zijn toenmalige woonsituatie niet langer houdbaar was, begon hij aan een turbulente zoektocht naar een nieuwe woning. Hij stuitte daarbij op torenhoge (huur)prijzen, absurde inkomenseisen, huisjesmelkers, eindeloze wachtrijen en ruimtes die nauwelijks bewoonbaar waren. Toen hij uiteindelijk het geluk had een woning te vinden, raakte hij verwikkeld in een juridische strijd met een woningcorporatie die – ironisch genoeg in een tijd van woningnood - weigerde hem te laten vertrekken.

Antikamer reflecteert op deze periode en toont fragmenten van rusteloze wandelingen door de stad, schetsen van denkbeeldige interieurs en kaders voor wat een thuis zou kunnen zijn. De werken balanceren tussen hoop en wanhoop, tussen verlangen naar geborgenheid en het gevoel nergens werkelijk te kunnen landen. Verlaten kamers en verstilde momenten dragen een kwetsbaarheid in zich, terwijl blikken door ramen en in anonieme vertrekken zowel onrust als mogelijkheid suggereren. Schulzes beeldtaal beweegt tussen introspectie en observatie en toont een werkelijkheid die tegelijk herkenbaar en vervreemdend is.

De term antikamer vindt zijn oorsprong in het Franse antichambre en verwijst naar een voorruimte: een kamer vóór de kamer. In paleizen en herenhuizen was het een plek waar men wachtte op audiëntie – dicht bij het centrum van macht, maar er nog niet toe behorend. De antikamer kent een lange geschiedenis binnen de architectuur van representatie en hiërarchie: zij markeert de grens tussen buiten en binnen, toelating en uitsluiting. Het is een ruimte van nabijheid en afstand tegelijk – een plek waar aanwezigheid niet altijd toegang betekent. Deze spanning vormt het uitgangspunt van Schulzes werk.

In deze tentoonstelling krijgt de antikamer een actuele lading. Niet alleen als een architectonische voorruimte, maar ook als een mentale toestand: het gevoel je voortdurend in een tussenfase te bevinden, nooit volledig binnen en nooit volledig buiten. Een woning kan bescherming bieden, maar ook afhankelijkheid creëren; een huis kan geborgenheid beloven, maar ook onzekerheid versterken. Schulzes werk onderzoekt zowel de zichtbare sporen die mensen achterlaten in hun leefomgeving als de onzichtbare afdrukken die in henzelf blijven bestaan: echo’s van tijdelijke kamers, herinneringen aan wat geen thuis werd en de voortdurende vraag waar – en of – we nog thuishoren.

Max Schulze (1994) werkt in uiteenlopende media – voornamelijk schilderkunst, maar ook tekst, mixed media en video. Hij studeerde in 2016 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU) en woont en werkt sindsdien in Amsterdam. Hij was Artist in Residence bij WOW Amsterdam en nam deel aan het residentieprogramma De Torenkamer van NPO Radio 1. Zijn werk was onder meer te zien in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, Kunsthal Kloof (Utrecht) en De Hallen (Amsterdam), en maakt deel uit van de vaste collectie van het Museum van de Geest – Dolhuys (Haarlem). Een deel van het werk werd in 2025 gepresenteerd in de tentoonstelling Belvedere in projectruimte What Art Can Do in de Jordaan.

Website: maxschulze.nl
Instagram: @monsieurschulze 

ANTIKAMER – searching for a home in Amsterdam

Max Schulze

From March 16 through ?? April 2026, Borneo Architectuur Centrum (BAC) in Amsterdam presents the solo exhibition Antikamer – searching for a home in Amsterdam by Max Schulze (1994). In more than twenty works – ranging from paintings and collages to ceramics – Schulze explores the search for a home in a city that appears increasingly inaccessible.

When Schulze decided in 2024 that his living situation was no longer sustainable, he embarked on a turbulent search for a new place to live. He encountered exorbitant (rental) prices, absurd income requirements, exploitative landlords, endless waiting lists, and spaces that were barely inhabitable. When he finally had the good fortune of securing a home, he became entangled in a legal dispute with a housing corporation that – ironically, in a time of housing shortage – refused to let him leave.

Antikamer reflects on this period and presents fragments of restless walks through the city, sketches of imagined interiors, and frameworks for what a home might be. The works oscillate between hope and despair, between the desire for shelter and the feeling of never truly arriving. Abandoned rooms and suspended moments carry a quiet vulnerability, while glances through windows and into anonymous interiors suggest both unease and possibility. Schulze’s visual language moves between introspection and observation, revealing a reality that is at once familiar and estranged.

The term antikamer derives from the French antichambre and refers to a preliminary room: a chamber before the chamber. In palaces and townhouses, it was a space where one waited for an audience – close to the center of power, yet not belonging to it. The antechamber has a long history within the architecture of representation and hierarchy: it marks the boundary between outside and inside, admission and exclusion. It is a space of proximity and distance at once – a place where presence does not necessarily mean access. This tension forms the point of departure for Schulze’s work.

In this exhibition, the antechamber acquires a contemporary resonance. It functions not only as an architectural fore-space, but also as a mental condition: the feeling of existing in a perpetual in-between state, never fully inside and never fully outside. A dwelling may offer protection, yet also create dependency; a house may promise belonging, yet intensify uncertainty. Schulze’s work examines both the visible traces people leave in their environments and the invisible imprints that remain within themselves: echoes of temporary rooms, memories of what never became home, and the persistent question of where – and whether – we truly belong.

Max Schulze (1994) works across various media – primarily painting, but also text, mixed media, and video. He graduated from the Utrecht University of the Arts (HKU) in 2016 and has lived and worked in Amsterdam ever since. He was Artist in Residence at WOW Amsterdam and participated in the residency program De Torenkamer at NPO Radio 1. His work has been shown at the Public Library of Amsterdam, Kunsthal Kloof (Utrecht), and De Hallen (Amsterdam), and is part of the permanent collection of the Museum van de Geest – Dolhuys (Haarlem). A selection of the works in this exhibition was previously presented in 2025 in the exhibition Belvedere at the project space What Art Can Do in the Jordaan.

Website: maxschulze.nl 
Instagram: @monsieurschulze